stop-passyndroom
stop-passyndroom
stop-passyndroom

 

Verslag Congres Passyndroom bij Kinderen.

Kortgeleden op 26 november 2003, kon ik initiatiefnemer zijn van
het eerste Congres Passyndroom bij kinderen.

Dit Congres werd gehouden en georganiseerd door de Patiëntenraad van het Deltaziekenhuis te Poortugaal, nu na fusie met Bouman Deltabouman geheten.
Uiteraard ben ik ook de mensen van deze Patiëntenraad zeer dankbaar voor deze gelegenheid die geboden werd en hun samenwerking, zo ook Deltabouman en hun bestuur-direktie.
Prof. G.P. Hoefnagels gaf een goede uitleg wat de materie inhoudt, evenals de heer Joep Zander, pedagoog.

Al vele jaren ligt er gedegen onderzoek op dit terrein.
De heer Dr. Richard Gardner, bekend kinderpsychiater heeft jarenlang zo sedert 1984 deze materie bestudeerd en beschreven.
Iedere keer doemt bij mij de vraag op: Waarom heeft men dit gedegen onderzoek ZO lang laten liggen. Terwijl al sinds 1984 het goede onderzoek van Gardner er lag en bovendien werd aangeboden aan Justitie.
Antwoorden als: "Het klimaat was er niet geschikt voor" zijn gewoonweg dooddoeners te noemen.
Eigenlijk kan men in het kort dit zeggen: Na scheiding, gehuwd of niet gehuwd doet niet ter zake, worden vele kinderen de dupe van het feit dat door manipulatie, meestens door de verzorgend ouder, hier de moeder veelal, c.q. familie, zij schade blijken op te lopen.
De term: "hersenspoeling" wordt genoemd ook.

Vroeg of laat worden zij vaak ziek, psychisch ziek, of gaan in behandeling.
Hebben therapie nodig.
Gedegen informatie is nu eindelijk in Nederland te vinden, al veel eerder zoals gezegd op andere buitenlandse sites, ook al zeggen vele hulpverleners niet te
weten waar het hier om gaat.
Een extra moeilijke faktor is zeker het geval als de moeder gezag verkrijgt, en deze lijdt aan bijvoorbeeld Borderlinesyndroom.
Waarover overigens gedegen onderzoek werd gedaan en veel werd geschreven inmiddels. Echter instanties die te maken kregen met de problematiek bij scheiden, hebben en dat blijkt heel
duidelijk veel te weinig samengewerkt. Om belangen en rechten van kinderen op beide ouders te waarborgen bijvoorbeeld.
Men zei dan dat men niets kon doen of iets dergelijks. Men "verwees" naar elkaar in vele gevallen. Men zit in zijn maag met het gebruik van de wet privacy of beroepsgeheim.
Als iemand, de moeder onder behandeling is met borderline, heeft de reguliere hulpverlening dikwijls "gekozen" om partners van deze mensen NIET in behandeling te betrekken.
Dit "standpunt" werd kennellijk de laatste jaren pas verandert, gezien de foldering van onder andere het Trimbos-instituut. Waar in staat dat partners van erop "aan moeten dringen bij behandelaren te worden betrokken bij behandeling van hun partner".
Men zei dan de cliente wil dat zelf niet. De reden ligt voor de hand en is verklaarbaar. Immers deed men dat wel, dan komt de realiteit aan het ligt en zo ook feitelijkheden die aan de orde zijn.
Had men het maar gedaan, dan had men veel ellende voor velen en leed kunnen voorkomen; leed, gemis, pijn, emotionele beschadiging, trauma's,
die biologisch vaders veelal hebben moeten ondervinden en nog, zo ook hun kinderen.
Het totaal onnodig vaak frustreren van de omgang door veelal moeders, die dan denken daaraan goed te doen kennellijk, bewerkstelligt alleen maar dat kinderen in loyaliteitsconflicten terechtkomen. (O je hoeft niet naar je vader als je geen zin hebt; gestuurde kaarten naar kinderen bij de oude kranten; zich zeer negatief uitlatend zonder enige reden over vaders, waar kinderen bij zijn)
En hierbij zeg ik nogmaals, gezien de opmerking van de mevrouw van de Raad Kinderbescherming die aanwezig was op dit Congres, en dit wenste te noemen kennelijk;
terwijl toch ook haar duidelijk zou moeten zijn dat het met deze materie in het oog daar dus bepaald niet alleen om gaat in deze gevallen.
Het geldt NIET voor vaders, die totaal alcoholist zijn bijvoorbeeld en pure kindermishandeling over jaren.
Eerder worden op deze wijze kinderen jarenlang emotioneel "mishandeld" door de verzorgend ouder, en zelfs ontvoering blijkt voor te komen, zie de berichten in media bijvoorbeeld.
Ook ik kreeg, kun je nagaan het letterlijk advies mijn kind te gaan halen.
Doch uiteraard heb ik dit niet gedaan.
Echter nu weet of hoor ik NIETS, terwijl men tot informatie verplicht is bovendien, men doet dus in feite NIETS.

Het familierecht in Nederland is aan het veranderen.
Een wetsvoorstel werd aangenomen tot "verplichte mediation" voordat uberhaupt wordt gescheiden. Dat is uiteraard al een verbetering.
Een volgende stap zou kunnen zijn, dat zodra onnodige frustratie van omgang en gezag met de vader blijkt, als het gezag werd toegekend aan 1 ouder, zoals gezegd hier veelal de moeder in 90 procent van de gevallen, gewoonweg wordt afgedwongen dat omgang plaatsvindt. En in gevallen goed wordt bekeken preventief:
a. of de verzorgend ouder tot verzorging in staat moet worden geacht (wat overigens al in de wet staat),
b. of gezag moet worden herbezien, in de eerste plaats uitgaand van gezag bij BEIDE eigen ouders.
In 1998 werd reeds een wet aangenomen dat als kinderen in geding zijn, het gezag over kinderen bij beide ouders dient te blijven. Echter het begrip ouders wordt hier al onduidelijk gemaakt. Iemand is biologisch vader, en tegelijkertijd, ook al werd het kind "burgerrechtelijk" erkend, geen vader, omdat dat dan geen juridische erkenning zou zijn.
Immers dat bepaald een rechter?
Als tenminste een moeder van een kind bij geboorte van een kind dit weigert.
Men zou zeggen dan vindt onderzoek zowiezo plaats. Dit blijkt geenszinds het geval te zijn.
Dat komt kennellijk omdat in het Burgerlijk wetboek staat dat bij geboorte van een kind, de moeder toestemming moet geven tot erkenning.
Nu, als de moeder dan iemand is die ook zonder enige reden, erkenning weigert, zoals bijvoorbeeld mensen met borderline alleen maar hoeven te denken in de steek te worden gelaten en vervolgens dit ook zeggen;
er geen enkel onderzoek plaatsvindt bovendien naar feitelijkheden;
is het des te meer onbegrijpelijk dat men als werkenden bij instanties gedegen onderzoek in feite liet liggen.
Gevolg is immers zieke kinderen?
Kinderen die ook in later leven problemen krijgen. Waaronder bijvoorbeeld identiteitsproblemen en erger.
Dr. Gardner waarschuwt al jaren ook in feite dat men niet op verkeerde benen moet gaan staan, door niets te doen.
Kinderen hebben hier ook een eigen rol in. Doch men kan niet zeggen dat als een kind pasgeboren is dat dit een stem heeft.
En hoe "gemakkellijk" men dan blijkt om te springen met rechten van kinderen
op eigen ouders door te stellen dat "erkenning van kinderen niet belangrijk
zou zijn", zoals ik vernam van een werker bij de Raad Kinderbescherming,
maakt het des te triester en schrijnender.
Gemis en gewoonweg "verdwenen" van moeder en kind ook al zegt men dat niet.
Het lijkt dat men de imago's van instanties ook na klachten, voor laat gaan.
Moeilijk geeft men toe uberhaupt dat men ook als werkenden wel degelijk andere keuzes had kunnen maken, en wel degelijk daardoor in feite problemen zijn ontstaan ook, en erger geworden voor betreffende biologisch ouders -lees vaders- en hun kind(eren).
Ook het A.M.K. is inmiddels in een paar jaar "veranderd".
In die zin dat men kennellijk heeft ingezien dat het zo niet verder kan gaan.
Men zal in de reguliere hulpverlening de materie Passyndroom, overigens wordt het een erkende "stoornis" bij kinderen, zo wordt begrepen, omdat deze zal verschijnen in de nieuwe "DSM" zeer serieus moeten gaan nemen.
Dat dit niet gebeurde kan ik niets aan veranderen.
Doch de antwoorden die ik kreeg omtrent gewone vragen, die ik stelde aan een hulpverlener medewerking te willen geven aan het congres genoemd,
in voege van "daar zie ik het nut niet van in" getuigt van een grote desinteresse op zijn minst, c.q. onbekendheid wellicht met de materie, op zijn zachtst gezegd. De ernst van deze zaken, die kinderen aangaan tenslotte, die
het niet verdienen langer van rechten op beide ouders te worden beroofd onterecht,
mag toch onderdehand wel duidelijk zijn, ook aan hulpverleners, bijvoorbeeld in
de zogenaamde Kopprojekten onder andere.
Men zal moeten gaan leren samenwerken en moeten inzien dat men niet kan doorgaan op een wijze, die in feite kinderen schade aandoet en deed, en ziekte bij velen opleverde bovendien.
Doordat men in principe "niets" deed, men veelal de "verantwoording" niet graag nam ook. Het valt niet mee, om te zien of in te zien dat men zelf andere keuzes kon maken. Doch de burger, en hier met name biologisch ouders veelal vaders verdienen het niet door rapportages die niet gecontroleerd werden op feiten,
nog langer benadeeld te worden aan alle kanten.
"Belangen van kinderen" wat men hier beschouwde belang moeder-kind in verreweg de meeste gevallen, dienen te zijn belangen en rechten op beide eigen ouders, waaruit kinderen geboren zijn.
Kinderen zijn geen "voorwerp" of eigendom van mensen.
Moge dat duidelijk zijn aan hen die erin en ermee werken.
Kinderen hebben recht op een goede verzorging en opvoeding, en voor vele, vele kinderen in dergelijke situaties gebracht, dienen dit soort van zaken niet meer te kunnen voortgaan.
Dan dient men preventief gewoonweg in te grijpen, voor het welzijn van vele ouders en kinderen.





Kind niet automatisch aan moeder toewijzen



degidsfm.vara.nl/media/301733

 

donderdag 10 oktober 2013
Hele uitzending afspelen

Aan wie moeten kinderen door een rechter worden toegewezen, als hun ouders in een vechtscheiding liggen die hun veiligheid bedreigt? Bureau Jeugdzorg stelt dat als de moeder vóór de scheiding ook al het meest voor de kinderen zorgde, zij een logische keuze van de rechter is. Louis Tavecchio, psycholoog en emeritus hoogleraar pedagogiek, vindt die keuze veel te gemakkelijk. Dat is nog geen reden om de biologische vader uit te schakelen bij een scheiding.




 




Home
Over mij
Mijn familie
Afbeeldingen Inf. Passyndroom-overl. Borderlinepers.stoornis
Curriculum Vitae
Favoriete links
Neem contact op
Blog
Nieuwsartikelen.
Inf. Oudervervreemding-PASsyndroom-Vadervervreemding.
Afbeeldingengalerij
Tegen vadervervreemding-kindermishandeling.